Koniec

IMG-20170523-WA0002Drodzy czytelnicy!

Odwlekałem ten moment w nieskończoność, lecz nie mogę już dłużej trzymać Was tak nieprzyzwoicie w niepewności. Blog, jak każda historia, musi mieć kiedyś swoje zakończenie i niechybnie nastał czas zakończenia zimawuba.
Nie porwały mnie odmęty korporacji, ani nurty tacierzyństwa, ani rutyna życia. Nadal jestem, nadal biegam i nadal eksploruję. Pisanie bloga kończę ze smutkiem. Przez siedem lat i dwadzieścia cztery dni zimawub motywował mnie by szukać, dowiadywać się, wyruszać w drogę, fotografować i opisywać, a na koniec publikować w formie postów swoje doświadczenia. Ponad setka osób otrzymywała maile z powiadomieniami, że wciąż nadaję i silę się na humor z Ułan Bator, z Yangshuo, z Shenzhen, Hongkongu, aż wreszcie ze Szczecina. Na koniec zimawub osiągnął dwieście tysięcy kliknięć. To o sto dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy więcej niż marzyłem, kiedy w grudniu dwa tysiące dziesiątego roku pisałem pierwszy post z Mongolii.
Dziękuję czytelnikom za to, że są, że byli i zachęcam wszystkich do szukania własnej drogi i szczęścia. Dziękuję za wszystkie komentarze i kliknięcia. Powodzenia w waszych podróżach gdziekolwiek się znajdujecie, przyjaciele! Powodzenia w pracy i w wychowywaniu pociech!
Dziękuję Mongolii i mam nadzieję, że nie byłem czasem zbyt krytyczny. Teraz z upływem czasu już wiem, że nie ma drugiego takiego nieba, jak to, które rozpościera się ponad mongolskimi stepami. Nie ma tygodnia, bym nie tęsknił do surowego piękna pustyni Gobi.

Ciężko jest pisać o swoim życiu starając się jednocześnie uchować prywatność przed światłem internetu. Ten dylemat jest jedną z przyczyn końca zimawuba. Jestem zobowiązany jednak uchylić rąbka prywatności, jakoże dotrwaliście ze mną do samego końca.
Otóż po przeniesieniu się na północ Polski wraz z rodziną, zrobiłem szybką karierę w korporacji. Stałem się tym, co negowałem przez lata podróży- korposzczurem z ajfonem. Nie mogę jednak krytykować pracodawcy, bo ktokolwiek daje pracę świeżoupieczonemu tacie zasługuje na lojalność i wdzięczność. To jednak nie jest moje ostatnie słowo i nie zamierzam zażerać się przysłowiowymi laurami.
Wkrótce wyruszę w nową drogę i zabiorę ze sobą wszystko to, z czego do tej pory się nabijałem: nowoczesne technologie, telefony dotykowe, selfistiki, go pro i muzykę pop…
Już wkrótce powrócę w jakości HD.
Szczęśliwego Roku 2018! Do zobaczenia na Screenshot from 2017-12-29 20-58-30.

 

Edit 30.01.2018:

zimawub już wyemigrował na youtube jako pirx fpv.

 

Diamentowe oczy

Już trochę się z żoną przyzwyczailiśmy do tego, że jesteśmy niewyspani. Mimo to zeszła noc to była już przesada. Wszystko dzięki naszemu małemu replikantowi. Teraz jak słyszę o jakiś rodzicach- potworach, którzy zrobili coś strasznego swoim niemowlakom to nie złorzeczę, tylko pochylam głowę, by uczcić chwilą ciszy biedaków, którzy psychicznie nie dali rady.

Na szczęście my sobie jakoś radzimy i nie zanosi się na załamanie nerwowe. Mam tylko nadzieję, że tak intensywne noce jak zeszła nie będą się powtarzać zbyt często. Najlepiej nigdy. Po plecach przechodzą mi ciarki na samą myśl, że wiem dokładnie od kiedy to wszystko eskaluje. Od kiedy nasz słodki mały replikant zaczął się tak zachowywać. A mówi się, że od chrztu dzieci robią się grzeczne. Tylko że dla nas koszmary zaczęły się właśnie od tego dnia, w którym zanieśliśmy go na ołtarz Parafii Matki Bożej Anielskiej.

Ludzka psychika nie jest w stanie bez szwanku dłużej funkcjonować z zaburzonymi cyklami snu, szczególnie, jeśli sen zastąpi się hałasem, dźwiękiem na nieprzyjemnych częstotliwościach, lub powtarzającym się fragmentem muzycznym. Wykorzystują to od dwutysięcznego roku PsyOps w Rozszerzonym Programie Interrogacyjnym. Sesje tortur muzyką są gorsze od zadawania bólu, gdyż powodują powolne ześlizgiwanie się do szaleństwa. Coś jak biblijne mury Jerycha, które uległy dnia siódmego.

Uczucie, jakie pojawia się po dłuższym czasie siedzenia w ciemnej piwnicy wypełnionej głośnym fragmentem muzycznym powtarzającym się w kółko jak zacięta płyta jest mi trudno opisać. Wbrew pozorom tracenie rozumu jest gorszą torturą od otrzymywania bólu. Zaczyna się tracić wątek w myśleniu, zdolność formowania złożonych wypowiedzi, zdecydowanie odechciewa się kłamać i staje się podirytowanym do granic. Idealne narzędzie do przesłuchań… i rekrutacji.

Jednak przy tych wojskowych zabawach starych pryków w małych żołnierzy sążnisty płacz dziecka, jakiego muszę słuchać obecnie jako rodzic jest jeszcze gorszą torturą. Bo jest taki płacz, który sprawia, że kochani tatusiowie wskakują na ochotnika na galery żeby wiosłować przez wzburzone morza pod prąd w samych slipkach, mamusie rwą włosy stopami i okładają się po uszach piętami, sąsiedzi biją kośćmi czołowymi w podłogi, a wilki wyjące do księżyca chowają głowy w kretowiska. Aha, a czy wspomniałem już, że zeszłej nocy była pełnia?

Przez dzień nasz replikant był słodki jak zawsze. Niedługo po zaśnięciu, nieco wcześniej niż zazwyczaj zaczęliśmy walkę z płaczem. Najpierw odgrzewane kotlety: jęki, zawodzenie, przerywane ryki jak alfabet morsa, zacinające się spazmy i delikatne, ciche łkanie dla odmiany. Gdy jednak pojawiły się nowe wymiary płaczu zacząłem zastanawiać się nad wezwaniem karetki. Bałem się tylko, że sanitariusze nie wytrzymają decybeli i zrobią mu krzywdę.

W nocy nie chce abym nosił go na rękach- woli do mamy. Wstyd przyznać, ale w duchu jestem mu wdzięczny. Przekazuję małżonce i zmęczony odpływam nakryty wrzaskiem. Kiedy budzę się ponownie widzę, że biedna ze zmęczenia zasnęła na siedząco. Zabieram go z powrotem na swoją zmianę noszenia na rękach. Po pierwszej w nocy godziny dłużą się. Jestem coraz bardziej znużony, przysypiam powłócząc nogami po korytarzu.

A on powtarza w kółko to swoje ulubione słowo: agua, agua, agua… Przynajmniej nie ryczy. Pokazuje coś w ciemności, do której się przyzwyczailiśmy. Ja nie widzę nic na końcu korytarza. Zaczyna machać „pa pa”, na co przechodzą mi po plecach ciarki. Potem znów zaczyna ryczeć jakby się czegoś wystraszył. Pojawia się żona, aby mnie zmienić w sztafecie i tak w kółko.

Znów moja kolej. Znów jesteśmy sami. Wydaje mi się, że dziecko unosi się w powietrzu po środku nocnego korytarza. Ma na sobie białą tunikę, a jego diamentowe oczy błyszczą jak rosnące reflektory zbliżającego się pociągu. Nagle rzuca się na mnie jak wąż i przez moment zalew mnie światło, a zaraz potem budzę się w łóżku.

To tylko sen- upewniam siebie i żonę. Leży obok pośród kruczoczarnych włosów pełzających w moją stronę. Poduszka zdaje się pożerać jej głowę.

Obudziłem się ponownie. Było błogo cicho. Świtało. Nasz mały replikant spał obok mnie oddychając miarowo. Żony nie było w sypialni. Znalazłem ją na tapczanie pogrążoną głębokim snem. Nie obudziła się kiedy jedliśmy z synem śniadanie, więc zostawiliśmy ją i poszliśmy na spacer do centrum. On odsypiał słodko w wózku, ona na kanapie.

Były góry, jest morze

Mógłbym naściemniać, że uciekaliśmy przed ostatnio rozbestwionym smogiem w górach, ale tak serio świeże powietrze i jod są tylko przyjemnym dodatkiem. Zresztą na plaże mamy jeszcze ładny kawałek drogi. Mimo to odmiana przyjemna tak pomieszkać niedaleko Bałtyku, a nie tylko Gorce, Tatry, halny, śnieżyce, szlaki, szopy… o O, w sumie to już trochę tęsknię.

Osiem i pół miesiąca

service%20workshop%202Policzyłem sobie i wyszło mi, że od 2007 roku do dziś przeprowadzałem się średnio co osiem i pół miesiąca. W tym siedem razy do innego kraju. Nastał moment by znów się gdzieś przeprowadzić. Nie ma co średniej zawyżać.

W tym roku jestem dwukrotnie pełnoletni, więc zdecydowanie należało wyprowadzić się od rodziców, u których bunkrowałem się przed obowiązkami dorosłego życia wraz z żoną i dzieckiem. Zawsze zastanawiałem się, dlaczego Polacy chętnie jadą za chlebem do innego kraju, ale już rzadziej do innego miasta wewnątrz naszego państwa. Odpowiedź dostałem, gdy zaraz po przeprowadzce zobaczyłem na parkingu rządek samochodów, wśród których  jeden wyróżniał się tablicami rejestracyjnymi innego województwa… i wybitą szybą kierowcy. Przybliżyłem się, aby rzucić dyskretnie okiem. Tak, brakowało radyjka.

Zapytałem znajomego czy nasz samochód jest bezpieczny, a on powiedział mi, że jak dawniej przyjeżdżał tu golfem to musiał odkręcać na noc lusterka żeby nie pokradli. A ja myślałem, że takie numery to się skończyły w latach dziewięćdziesiątych.

A przecież wyjątkowo nie wynająłem pierwszego mieszkania, jakie się nawinęło w Internecie. Może dawniej byłem zbyt leniwy na poszukiwania. Tym razem jednak miesiącami sprawdzałem potencjalne lokalizacje pod kątem rodzaju instalacji gazowych i ogrzewania wody, odległości do parków i sklepów, poziomu przestępczości i czasu dojazdu karetki.

Nie żartuję. Mieszkamy nad sklepikiem, pięć minut do parku, obok oddziału pogotowia, otoczeni szpitalami, a z okna mamy widok na dowództwo dwunastej dywizji zmechanizowanej. Tak na wypadek apokalipsy zombie.

Pozostaje pytanie gdzie przeprowadzimy się za kolejne osiem i pół miesiąca? Ale póki co nie myślę o tym jeszcze i jestem w siódmym niebie, bo jedyne co robię to się szkolę (zdjęcie załączone). Targam po linach innych techników. Szkoda, że ważą po trzydzieści kilo więcej ode mnie. Ale nie narzekam, bo najważniejsze, że kiedy szkolenie jest skończone, to nie tkwię w hotelach z dala od domu, a na weekend nie muszę już tułać się po Europie. Do czasu rozpoczęcia się sezonu oczywiście. Mam więc nadzieję, że zima potrwa jak najdłużej.

Ekspresowy wypad

Ale przynajmniej jestem…”- napisałem w poprzednim poście i już wkrótce potem byłem w samolocie do Paryża. I już mnie nie było. Sto procent tęsknoty. Sto procent skupienia żeby wszystko szybko odwalić i zdążyć z powrotem do domu na Boże Narodzenie.

Pięciogodzinne opóźnienie wylotu z Polski już źle rokowało moim planom. Również marzenia żeby dać odpocząć kręgosłupowi pierzchły, kiedy okazało się, że piękny hotelik miał skosy we wszystkich pokoikach i musiałem chodzić zgarbiony jak osławiony dzwonnik.

Rano zajechałem do swojej miejscowości. Zimą nie łatwo wypatrywać wiatraków w mrokach poranku i gęstych mgłach. Sprawdziłem zdjęcia satelitarne na komputerze. Miały być dwie drogi i pola uprawne, a znajdowałem się otoczony rondami i zjazdami na parking supermarketu. Wniosek nasunął się sam: była druga miejscowość o tej samej nazwie w innym z trzynastu regionów Francji, a ja znalazłem się w złym regionie. Cóż… przynajmniej zobaczyłem katedrę w Reims i jak rosną szampany.

Tyle tytułem pracy. Reszta poszła jak kuna w agrest. Następnego dnia wieczorem byłem już z powrotem w Paryżu ze skończoną robotą, biletem do Polski i trudnym zadaniem: jak zagospodarować dany mi bardzo krótki czas w stolicy Francji?

Dzwoniłem po pomoc, głowiłem się i martwiłem, że zawsze jestem tam przejazdem i na jednej nodze. Ostatecznie uderzyło mnie, że muszę odpowiedzieć sobie na jedno zasadnicze pytanie: co zrobiłby na moim miejscu Anthony Bourdain?*

Wyszukałem więc sobie w Internecie restauracyjkę w której mógłbym miło spędzić paryskie chwile, która zaspokoiłaby moje delikatne podniebienie i wstydliwy portfel. Wyszukałem sobie Restaurant d’insectes comestibles, czyli taką, która serwuje robaki, skorpiony w czekoladzie i panierowane pająki. Anthony byłby dumny.

Przejechałem w poprzek Paryża, zaparkowałem na jakimś parkingu kilka pięter pod ziemią, po czym zagłębiłem się w wąskie uliczki obramowane tymi ślicznymi kamienicami. Po dłuższym błądzeniu i wypytywaniu powtórzył się scenariusz z Hongkongu: spóźniłem się; restauracja została zlikwidowana. Teraz można było zjeść tam jakieś hipsterowskie pseudo hamburgery.

A więc moje obawy, że ludzie nie są gotowi na nowoczesną dietetykę okazały się słuszne. I słuszna też była moja decyzja, aby zająć się energią wiatrową, a nie entomofagią. Obróciłem się więc na pięcie myśląc, że wypad do Paryża miałem po zbóju udany i pojechałem na lotnisko.

*Anthony Bourdain – kucharz, pisarz oraz host programu kulinarno podróżniczego The Layover, którego idea polega na zaliczeniu kulinarnych i turystycznych atrakcji różnych miast w ciągu  dwudziestu czterech godzin pomiędzy lotami

Jaka jest twoja toksyna?

dsc01127

Od drugiej połowy sierpnia zajmuję się tylko jednym i zajmuję się tym sam z dala od domu i swojej firmy. Permanentnie w pojedynkę, w drodze z hoteli do turbin jak po nitce pajęczyny energetycznych sieci zasilanych odnawialnymi źródłami.

Dla sportu i zabicia czasu biegałem do znudzenia. Bo czasem musiałem czekać na chwile, kiedy mogłem wykonać swoją pracę, a teraz z nastaniem deszczy i wiatrów i błota, przestoje wydłużyły się jeszcze bardziej. Buszowałem więc po południowych Niemczech jak kuna w agreście, ale ileż można zdzierać kolana na tych wyludnionych idealnie wyasfaltowanych trasach.

A ponieważ praca zaprowadza mnie w różne dziwne miejsca i na drogi otwarte jedynie dla samochodów serwisowych, zaczął świtać mi pomysł na zagospodarowanie wolnych chwil po pracy. Bo każdy ma jakiś nałóg, jakąś toksynę na egzystencjalną nudę. Hera, koka, hasz, LSD, po hotelach najczęściej ładuje się wódę, a ja lubię tą swoją dobrą starą darmową adrenalinę, która nie zabija tylko roznieca życie. Przynajmniej dopóki ktoś nie zatraci się dla niej. Bo adrenalina czyni z nas niewolników sięgających po nią z taką samą desperacją, z jaką niejeden człowiek odkręca gwint. A potem zaczyna się zabawa i pot i kontuzje i kołowrotek niszczenia.

Tylko ja jestem ostrożny.

Nadziałem się na nie na Litwie i w kilku innych miejscach i coś mnie tchnęło, że są niesamowite. Wszelki sprzęt sportowy zrobił ogromny postęp w ostatnich latach i bardzo się wyspecjalizował. I jest łatwo dostępny. A potem znalazłem jedną przypadkiem na promocji w sklepiku w małej miejscowości, gdzie mieszkałem. Wołała mnie.

Oglądałem filmiki na youtubie ze zgrabnymi dziewczynami śmigającymi z gracją i beztrosko. Pomyślałem, że znajomi w firmie kupują motory i zabytkowe samochody, więc mi też należy się mała rozpusta. Kupiłem ją.

Zacząłem jeździć po tych zamkniętych drogach i zapomnianych ścieżkach wijących się po polach i lasach jak okiem sięgnąć. Tylko że te dziewczyny na youtubie robią to z miękką gracją, a w rzeczywistości łatwo nie ma. Gdy na snowboardzie uderza się w stok przy dużej prędkości- uderza się jak o beton. Wbrew logice uderzając o beton nie zamienia się on w miękki śnieg.

Wróciłem do sklepu po ochraniacze. Nie mieli. Wróciłem na swoją zamkniętą drogę i skleiłem zdarte łokcie taśmą klejącą. I każdy zjazd był ostatnim, ale miałem za dużo zabawy by wrócić do hotelu. Niesamowity sport, jazdaa i adrenalinaaa!

Taka prosta sprawa- deskorolka, a dokładnie longboard. Nie jeździłem od dziecka, a wręcz byłem zrażony przeszłymi doświadczeniami, bo pod koniec lat osiemdziesiątych nie wiem, co było tragiczniejsze: Polskie ulice, czy komunijne deskorolki. Ale dziś nastała przyszłość.

Ideały nie do zdarcia

IMG_20160514_110256.jpg

Kolejne dobre, znajome głosy po drugiej stronie linii przypominały mi coś. Przypominały mi, że przecież mam blog. I ten blog jest jedynym ich sposobem na sprawdzenie, co u mnie słychać, ponieważ widujemy się jak to dorośli ludzie, którzy dostali prace, założyli rodziny i rozsypali się po świecie- za rzadko.

Ten wstęp miał być oryginalniejszym sposobem na napisanie: dawno już nie pisałem, bo od tego zdania zaczyna się mnóstwo postów w Internecie. Ale fakt jest faktem. Nie pisałem. Tylko o czym tu pisać? O synu, bo on wszystkich ostatnio ciekawi. A jak on dorośnie i się rozsierdzi, że bezprawnie wykorzystałem jego wizerunek i że okradłem z prywatności?

Chciałem mu dać do podpisania zgodę, ale długopis wsadził do buzi i nie chciał oddać. Nie podpisał. Chciałem nie zalewać sieci jego portretami, ale już sam rozumiem skąd to stwierdzenie, że dla rodziców ich dzieci są najpiękniejsze. Nawet fotki na każdym możliwym pulpicie i w portfelu rozumiem. I tatuaże z podobizną malców.

Pisać o pracy? Ale za te najciekawsze historie by mnie współpracownicy zlinczowali, bo to branżowe sekrety. A pozostała część to albo tajemnice służbowe, albo by się okazało, że naruszenie przepisów bhp, a umieszczenie w sieci felernych zdjęć z pracy to najkrótsza droga do awansu na bezrobotnego.

O szarej rzeczywistości? Aż tak źle to nie ma. Chociaż niestety spędzam długie tygodnie krążąc po okolicznych krajach i mieszkając w hotelach. Do domu wpadam na pięć dni- do tygodnia i pozostawia mi to bardzo mało czasu na rozgryzanie tajemnic tacierzyństwa. Bo np. jak to jest, że mój niemowlak pije białe mleko, a robi brązowe kupy?

Czasu ci u mnie niedosyt. Z Sancho Pansy zostałem Don Kichotem i musiałem włóczyć za sobą służbowego laptopa i naparzać po klawiszach od zmierzchu do świtu. No i zawsze śmiałem się z tych waliz na kółeczkach, które nie toczyły się płynnie w żadnym z krajów, gdzie dawniej mieszkałem, bo tam zwykle nie było równych chodników. A teraz z niereformowalnego włóczykija z plecakiem stałem się tym gościem, który toczy po dworcu walizę prosto do dworcowej kawiarni by klepać na laptopie dworcowe nadgodziny w drodze do domu. Ale ja serio miałem dość rozpakowywania i pakowania plecaka przy zmienianiu hoteli po pięć razy w tygodniu.

No i ten telefon… że też ja, prześmiewca ajfonów, adwersarz szpiegofonów musiałem ulec ostatecznie dwudziestemu pierwszemu wiekowi. O przyszłości w mojej dłoni! Mam nawet pierwszą aplikację. Liczy mi serie brzuszków.

Jak to jest, że krytykujemy wyścig szczurów tyko dopóki w nim nie partycypujemy? Bezbronne ideały, niegdyś nie do zdarcia, dziś coraz bardziej wypłowiałe, stają się reliktami młodości, a my oddajemy je ofiarnie jak na tacę, by usłyszeć chichot niemowląt niczym heroinę dla naszych zmęczonych uszu.

Kiedyś stary hipis powiedział mi, że on nigdy nie będzie miał dzieci, bo to jest sygnał dla ciała, że spełniło swój reprodukcyjny obowiązek i może się zacząć rozpadać, a poza tym większość jego znajomych posiadających rodziny jest nieszczęśliwa. Może i tak, ale przecież dzień, w którym zostałem ojcem był najpiękniejszym w moim życiu- piękniejszym nawet od dnia w którym kupiłem sobie pierwszy namiot.